Skip to content
napis gdzieś pomiędzy - blog o życiu i...
Menu
  • O mnie
  • Gdzieś pomiędzy – czyli gdzie?
  • życie i …
  • życie i książki
  • życie i problemy
  • Czytamy dzieciom
  • Opowieści rodzinne
Menu
Okładka książki Prezent dla Cebulki, wokół świąteczne ozdoby, Gwiazdka

 Co przynosi Gwiazdor pod choinkę? Książki!  

Posted on 11 grudnia 202211 grudnia 2022 by Ola

Dziś mam dla was kilka tytułów. To książki dla dzieci - u nas się sprawdziły, polecam je też jako nauczycielka. I jako Gwiazdor, który uważa, że im więcej paczuszek pod choinką, tym lepiej!

Najpierw zdjęcia - o tych książkach będę pisać:

książka Harry Potter - polecany prezent
książka Baśnie Andersena - polecany prezent
książka Małe Licho - polecany prezent
książka Żelazny Olbrzym - polecany prezent
książka Kwiat paproci - polecany prezent
książka Jak ratowaliśmy Wigilię- polecany prezent
książka Wszystkie kolory świata - polecany prezent
książka Dom nad Błękitnym Morzem - polecany prezent

Harry Potter, J. K. Rowling, Wyd. Media Rodzina, ilustracje Jim Kay

J. K. Rowling nie jest teraz najlepszym nazwiskiem do wymieniania, niezbyt się popisała w swoich mediach (to kolejny argument dla mnie, że Twitter to ZŁO), ale nie mogę wyprzeć się zdania, że Harry Potter to jedna z najbardziej wciągających książek dla dzieci i młodzieży. I dorosłych, niektórych, też… Czytałam ja, córka uczyła się czytania na kwestiach Hermiony Granger, teraz wciągnął się syn. Jest w niej ta kropla magii przyjaźni, co to rozświetla mroki życia. A nowe wydanie, kolekcjonerskie, z pięknymi ilustracjami, dodaje wiele uroku i fascynuje każdą stroną. Wychodzi średnio raz do roku, zupełnie przypadkiem zwykle właśnie pod koniec… My będziemy cieszyć się  najnowszą, piątą częścią. 

Baśnie, H. Ch. Andersen, Oficyna Wydawnicza Poznań, ilustracje Jan Marcin Szancer

To może być piękny prezent na lata. Nie wszystkie baśnie nadają się do przeczytania teraz, od razu, niektóre dziecko chętnie przeczyta za dwa lata, pięć, może w dorosłości… A tak piękne wydanie nie zestarzeje się. Będzie spokojnie czekać w biblioteczce, obrastając wspomnieniami, gromadząc zapachy i dźwięki dzieciństwa.  

Małe Licho i anioł z kamienia, Marta Kisiel, Wydawnictwo Wilga, ilustracje: Paulina Wyrt

„Aż wreszcie przyszły święta.

No, może nie tak od razu. Najpierw trzeba było jakoś przetrwać ten czas między szóstym a dwudziestym czwartym grudnia, który ciągnął się bardziej niż ostatnia piątkowa lekcja.”

Humor Marty Kisiel, zabawne obserwacje naszej codzienności, widzianej oczyma dziecięcego bohatera, niesamowitość baśniowo – magicznego otoczenia… Wszystko to tworzy mieszankę wyborną, po którą warto sięgnąć – a mamy do wyboru już pięć części! Obraz kuchni, w której pierniczki robią razem ludzie, aniołek, mama, wujkowie, Krakers z czterema rękami, mały potworek Gucio i tajemnicze macki z piwnicy… To będzie jeden z moich najulubieńszych świątecznych obrazów! Lubię bijącą od Małego Licha przyjaźń do świata. Można trochę się w tym świecie zanurzyć i wyjść bardziej uśmiechniętym. 

Żelazny Olbrzym, Ted Hughes, Wydawnictwo Skład Papieru, ilustracje: Chris Mould, przekład Michał Rusinek

Obowiązkowa dla wszystkich, którzy znają genialną bajkę „Stalowy Gigant”. Choć opowieść na ekranie jest nieco zmieniona, to jej pacyfistyczny duch, zaczerpnięty właśnie z książki, jest obecny. 

W książce chłopiec Hogarth nie jest sam, o Stalowym Olbrzymie wiedzą wszyscy mieszkańcy wsi. Podchodzą do niego nieco bezmyślnie – jest wielki i inny, więc trzeba go zniszczyć i już. Jedynie Hogarth zastanawia się, co może czuć ten stwór. W kolejnym rozdziale okazuje się, że Żelazny Olbrzym jako jedyny może uratować Ziemię przed strasznym niebezpieczeństwem. Czym ono jest? Skąd się wzięło? Czy Olbrzym będzie chciał ratować ludzi? Czy ludzie to docenią? 

A po przeczytaniu wraz z dzieckiem westchniecie, aj, bajki… No tak. Bo to tylko bajka.  

Kwiat paproci, Roksana Jędrzejewska – Wróbel, Wydawnictwo Bajka, ilustracje: Marianna Oklejak

„Kwiat paproci” to jedna z cyklu bajek tej samej autorki, cykl zatytułowany jest „Siedem szczęśliwych. Baśnie nie dość znane”. Zamysł serii jest taki, żeby pokazać, że w dawnych bajaniach wciąż tkwi ziarno prawdy i mądrości, ale dziś możemy inaczej ową prawdę i mądrość definiować. Gdzie indziej szukać. Inne przedmioty nas otaczają i wywierają na nas wpływ. Inaczej żyjemy, w innym tempie. Inne mamy problemy – a jednym z nich jest bycie „grzeczną dziewczynką”. Dziś mamy chcą wychowywać córki nie tyle do roli cichej żony i dobrej gospodyni ale do bycia samodzielną, pełną wiary w siebie osobą, szczęśliwą na swoich zasadach. Szczęśliwą i mądrą. Idealny prezent dla córki w wieku wczesnoszkolnym.

Jak ratowaliśmy Wigilię, Ellen Karlsson, Wydawnictwo Zakamarki, ilustracje: Cecilia Heikkila

Zarówno ta, jak i każda inna powieść wydawnictwa Zakamarki. To będzie zawsze dobry prezent! Zakamarki wydaje literaturę szwedzką dla dzieci.

Znajdziecie tu nie tylko opowieści świąteczne, o odkrywaniu tego, co w czasie wigilijnym najważniejsze (spojler: będzie to zawsze drugi człowiek!) ale też jedne z moich ulubionych książeczek z morałem: Cynamon i Trusia, dzieci w wieku przedszkolnym bardzo lubią tę dwójkę bohaterów. 

Nowe wydania Dzieci z Bullerbyn, komiksy z Pippi, seria z mądralińskim Albertem Albertssonem, seria pytań filozoficznych dla dzieci Dzieci filozofują, historie o życiu Duni, która uczy się być szczęśliwą w swoim siedmioletnim życiu… Z tego wydawnictwa pochodzą też lubiane przez dzieci historie detektywistyczne o Lassem i Mai, 

Po prostu gwarancja rzetelnego, mądrego prezentu! 

Zresztą, zerknijcie sami, zapraszam na stronę Wydawnictwa: Zakamarki.pl 

Książka ze zdjęcia to opowieść w stylu adwentowym, podzielona na 24 części. Zaczyna się tak, że bohater trochę z własnej winy, trochę przypadkiem niszczy kartkę z datą: 24 grudnia. Czy to oznacza, ze Wigilii nie będzie?! Jak to naprawić? A może…  będzie bardziej niezwykle? 

 

Dom nad błękitnym morzem, Tj Klune, Wydawnictwo Papierowy Księżyc (seria You&YA)

Wszystkie kolory świata, autorzy oraz ilustratorzy różni, Wydawnictwo Agora dla dzieci

Te dwie książki polecam razem, bo łączy je tematyka umiejętnej, mądrej akceptacji. Wszystkie kolory świata to krótkie opowiadania pisane przez polskich autorów, specjalistów od literatury dziecięcej. Tematem wszystkich jest uczenie się empatii, budowanie poczucia bezpieczeństwa, burzenie murów stereotypów. Opowiadania mają dodawać czytającym siły, by nie bać się miłości i bycia sobą. Czy jesteś inny z powodu koloru skóry, czy z powodu pochodzenia, czy z powodu biedy, czy innego odczuwania świata – jesteś i masz prawo tu być. I mieć nadzieję na uznanie różnorodności na naszym świecie. Dochód ze sprzedaży książki został przeznaczony na wsparcie telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.

Dom nad błękitnym morzem to już coś dla nastoletniego dziecka, powieść w stylu Young Adult. Jesteśmy tu w świecie nieco fantastycznym, z magicznymi stworzeniami, ale ludzie nie są inni niż ci żyjący w naszym świecie codziennym. Są ci pełni strachu, unikający odmienności, ale są i ci, którzy odnajdują w sobie mnóstwo odwagi. Bohaterem jest Linus Barker, który wydaje się całkiem nudny, zwyczajny, przeciętny, szary… Aż okazuje się, że taki nie jest. 

Dobrze napisana powieść, z dobrą konstrukcją, ciekawymi bohaterami, nie przegadana, nie infantylna, nie głupkowata i nie skupia się tylko i wyłącznie na wątku romantycznym. Jedna z niewielu w stylu YA, jaką polecam z czystym sumieniem. 

 

 

To moje polecajki od serca. Dajcie znać, jeżeli cos się wam przydało, coś też polecacie, coś fajnego przeczytaliście z waszymi dziećmi – tymi przedszkolnymi albo tymi nastolatkowymi. Jak zawsze chętnie sprawdzę! 

prezent, ozdoby świąteczne pod choinką

Nawigacja wpisu

← Dzień jak co dzień
O marzeniach i życzeniach →

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

kontakt
Ola, siedzi w oknie, zdjęcie czarno - białe, melancholijne, bo tematem jest czas
To ja, Ola, zapraszam do mojego zwykle uśmiechniętego świata. Choć chwile zwątpienia, goryczy i szarości też tu są, co zrobić... Też tak masz? To się zrozumiemy!
Poczytasz u mnie o codzienności, o polecanych książkach, czasem o wychowaniu. Ot, życie najzwyczajniejsze. Choć przeplatane bajkami!

Ostatnie wpisy:

  • ostrożnie układając skrzydła
  • W czym posadzimy dzikie łąki?
  • Zaczarowany Las Mądrości
  • Książkowe historie
  • Trochę o ogrodach

Archiwa blogowe:

  • marzec 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • luty 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • życie i …
  • życie i książki
  • życie i problemy

anegdotki dobry humor dziecko jesień kryminały książki malarstwo matka-feministka małżeństwo musierowicz muzyka notatki nowy_dzień opowiadanie przepis reportaże rodzina rozmowa rozmowy samo życie spokój współczucie wychowanie wyjaśnienie zdjęcia zdrowie święta żółte liście

gdzies.tam.pomiedzy

Przeważnie czytam.
Czasem piszę o życiu: bajki i inne bzdurki.

Książkowa próba domknięcia ostatnich tygodni. Z n Książkowa próba domknięcia ostatnich tygodni.

Z największym żalem odkładam Położne Jakubowskiej. Rozczarowanie... Ech, te drugie części. No nie wychodzą. 

Rękopis znaleziony w Saragossie - hm, powiem tak: czy po 228 stronie - tyle przeczytałam - wydarzy się coś innego niż wkroczenie kolejnej hożej i najpiękniejszej dziewoi koniecznie lecącej na bohatera?? Na początku fajny wajb powieści Dumasa, i podobno coś w tym Potockim jest więcej, no może jeszcze spróbuję. Warto? Jak myślicie? 

Za to Śmierteńka, by Lucie Faulerová - bardzo. Opowieść o wychodzeniu z mroku, pełna jednocześnie metafor jak i najbardziej przyziemnych momentów. O śmierci i jednocześnie w tym samym zdaniu - o życiu. 
Absurdalna, ale nie cyniczna. 

Zaistnienia, Piotr Strzeżysz - rower, wiatr we włosach, stachurowo, ładne takie;) 

Amerykańska sielanka, Philip Roth - o, to czytaliście? Taki obraz rodziny z pęknięciem na całej linii. 

Breadcrumbs, Kasia Babis - ciekawe! Komiks o dorastaniu ale już nie w Polsce czasów transformacji, tylko kolejne pokolenie. Inna perspektywa.

A lasy wiecznie śpiewają, Trygve Gulbranssen - książka, do której wracam, ma w sobie spokój i ciszę. I ten ponury skandynawski egzystencjalizm, no właśnie tak:) 

Dziękuję za uwagę, poleceń nie zbieram, po porządkach na regale uzbierałam trzy półki nieprzeczytanych książek, także WYSTARCZY :)

(a z biblioteki też czeka Ostatnie rozdanie Myśliwskiego albo też Paul Auster) 

Tylko ten Potocki - czytać czy nie czytać???
____________________
#gdziespomiedzy
Dostałam "Te" w prezencie gwiazdkowym. Przeczytała Dostałam "Te" w prezencie gwiazdkowym. Przeczytałam od razu, tak, ale opisać już tak szybko nie umiałam. Ta książka potrzebowała czasu żeby podejść do niej na spokojnie. Jest z tych co dźgają po uczuciach i nie mieszczą się w żadnych strefach komfortu. 
To strumień świadomości prosto z trzewii, bez owijania w piękne opisy, bez strefy buforowej. Opis chwil z życia kilku kobiet, które łączy doświadczenie tranzycji, choć ich drogi życiowe są naprawdę różne. I podejście do bycia sobą - też bardzo różne. 
"Brutalnie szczera" - pisze Maciej Marcisz - właśnie tak. 
Czytając Te miałam chęć powiedzieć autorce: więcej! Ja chcę całej powieści o życiu bohaterek! To przecież tylko zarys, skrypt, to zredukowane na maksa życie, o którym mogłabym czytać więcej. 
Literatura z pogranicza, choc wpycha nas w sam środek przeżyć Krystyny, Anny, Rity, Eweliny, Magdy, Sabiny i ich otoczenia. Jedna z nich pracuje w dyskoncie, druga jest emerytowaną nauczycielką, a opis przeżyć Rity przekracza moje możliwości - no to się nazywa wyzwolenie! Całkowicie po swojemu! Na własnych zasadach. 
Kinga Kosińska tak właśnie pisze - na własnych zasadach. Ja ją za to podziwiam, choć wiem też że trudno się tak przebić w świecie, który lubi wszystko uładzone, pod algorytm. 
Tu nic nie jest pod algorytm i to jest piękne. 
_____________________
Te
Kinga Kosińska 
@czeladzianka_zaglebiaczka
Wyd. Seqoja
_____________________
#gdziespomiedzy #te #kingakosińska #literaturatrans #wydawnictwoseqoja
"Literatura nie ocala. Chyba, że" Miłość nie ocal "Literatura nie ocala. Chyba, że"

Miłość nie ocala
Bliskość, jasność, dobroć - nie ocala.

No chyba, chyba, że -

#kolażoweopowieści które wymyśla Karolina @herbarium_cieni i na początek #początki

Od słowa do słowa, w opowieść i baśń. 
______________
#gdziespomiedzy
Historie rodzinne: "przecież ci mówiłam, że wszyst Historie rodzinne: "przecież ci mówiłam, że wszystko pokręciłeś", ale mimo machnięcia ręką przez mamę, autor poszukuje tych historii, wątków, sięga do zdjęć i wspomnień. Pojawia się Oskar Kolberg, Izaak Babel, rzeki Liwiec i Bug, przejeżdża pociąg - do Treblinki. Ktoś po wojnie wraca, inni już nie.
Historia fabryki w Żyrardowie, ballada o Grodzisku, nazwiska, których już nie pamiętam, ale na chwilę czytania ludzie z książki byli mi towarzyszami. 
Mariusz Szczygieł pisze, iż to czuła opowieść o miejscach i historii autora, Artur Domosławski dodaje: ballada to niejasna, nieokreślona, poplątana, podróż to archeologiczna i literacka, ja już więc nic nie dodaję, Balladę o kapciach dodaję do ulubionych.
____________________
Ballada o kapciach
Aleksander Kaczorowski
Wyd. Czarne
____________________
#gdziespomiedzy #balladaokapciach #aleksanderkaczorowski #wydawnictwoczarne
Atwood to specjalistka od dystopii, potrafi pokaza Atwood to specjalistka od dystopii, potrafi pokazać świat na wskroś smutny i zły. Hipnotyzuje wręcz swoimi opisami ogólnoludzkiej beznadziejnej kondycji i ja to lubię, po to ją wszak czytam.
Ale Serce umiera ostatnie jest nieco inne - to tak zaskakująca mieszanka dystopii i farsy, że czyta się jak dobrą komedię. 
Poczucia humoru autorce też nigdy nie brakowało. I po to też ją czytam:) 

"Dziwaczna pościelowa farsa", "psychodeliczny kryminał", piszą o Sercu... i tak, właśnie takie to jest czytanie. 

Zaczyna się wszystko tak: Charmaine i Stan  wskutek wielkiego kryzysu mieszkają w samochodzie, na pograniczu nędzy. Kiedy pojawia się ogłoszenie obiecujące poprawę losu w zamian za bycie więźniem w eksperymentalnym projekcie, zgłaszają się, podpisują wszystko, skaczą ze szczęścia. Charmaine kupuje firanki i kubki, Stan przycina żywopłot... No dobrze, muszą jeszcze wykonać parę zadań, ale cóż to znaczy w obliczu powszechnego szczęścia ludzkości? 

Pojawia się też Elvis Presley. Ba, żeby to jeden... A hasło do ratowania świata znacie? Podpowiedź: na paluszkach przez tulipany! 
__________________
Serce umiera ostatnie 
Margaret Atwood 
Tłum. Małgorzata Maruszkin
Wyd. Wielka Litera
___________________
#gdziespomiedzy
#serceumieraostatnie
#margaretatwood #wydawnictwowielkalitera
"To był kolejny gorący dzień w dżungli, kiedy powi "To był kolejny gorący dzień w dżungli, kiedy powietrze przeszył donośny ryk" - pierwsze zdanie w książkach dla dzieci też jest ważne, i to nie jest moja sugestia tylko doświadczenie i życiowa prawda. A to zdanie wciągnie dzieci w historię o małym tygrysku, czuję to! Ma w sobie obietnicę przygody, budzi ciekawość - i wyznacza ramy. 
To bajka dla dzieci już od 3 lat, jest zwięzła, ale też  idealnie operuje językiem - nie wpada w banalne uproszczenia ani nie utrudnia odbioru. 
A kim jest Pimpo, bohater? Donośny ryk z pierwszego zdania to radość lwiej rodziny z jego narodzin. Tylko... Pimpo nie jest taki jak inne tygrysy. Zamiast polować na antylopy czy papugi, to się z nimi zaprzyjaźnia. I woli zajadać się jagodami, no kto to widział, żeby tygrys i jagody... Co ludzie powiedzą?! Znaczy, przepraszam, co inne zwierzaki pomyślą? 
Analogia jest tu tak ładnie podana, że prowadzi prosto  do rozmowy z dzieckiem, do rozmowy o tym, jak to jest być trochę innym, o tym co czuje Pimpo, jak reaguje na swojego wegetygryska jego rodzina. 
Spojler - wciąż go kochają:)

Takie opowieści lubię najbardziej. Jestem zwyczajnie dumna, iż mogę być patronką tego tygryska, co chce być sobą, nawet jeśli to nie jest łatwe. Czuję się wręcz jego dobrą ciocią:) 

Ilustracje by Jagoda Matuła-Krawczyk - można się poczuć jak w kolorowej dżungli. Aniela Szafran, autorka, postawiła na własne poszukiwania by wydać bajkę i czuć, że zadbała o każdy detal, książeczka jest dopieszczona aż miło. Włącznie z tym, że kartki z twardszego materiału, mniej podatne na porwanie czy pogniecenie. A do bajki dodane są naklejki i kolorowanka, taki mały a miły detal. 

Pimpo, wegetygrys zaprasza do swojego kolorowego świata. Tu króluje szacunek, empatia i akceptacja, a to klucz do dobrego świata, jak pisze Aniela Szafran w posłowiu. I dodaje: "A mamy tylko jeden, jedyny i niepowtarzalny nasz świat. Warto, by był jak najlepszy".
________________
Aniela Szafran
Pimpo wegetygrys
@do.jasnej.anielki 
Projekt i skład książki: @kachna.krasnianka 
Ilustracje: @jagoda_matula 
___________________
#gdziespomiedzy #pimpowegetygrys #anielaszafran #literaturadladzieci #całapolskaczytadzieciom
Czytelnicze drogi. Bo wyszłam tylko na chwilę, a n Czytelnicze drogi. Bo wyszłam tylko na chwilę, a nie wróciłam do dziś, tak mnie kolejne zakręty pociągają - a myślę tu o odkrywaniu Stańczakowej. 
Chciałabym, żeby nie była tylko tą od Białoszewskiego, a przecież sama właśnie tak ją kojarzyłam. 
W jej biografii pojawia się tyle wątków, iż doprawdy przyjaźń z poetą jest jednym z wielu takowych, choć istotnym - dzięki Mironowi Jadwiga sprobowala wyjść z pisaniem gdzieś dalej. Ale też miała co opisywać - historia ocalenia z getta, historia rodziny, zmian tożsamości, przedziwnego małżeństwa, historia choroby oczu i zanikania wzroku.To też opowieść o upartym dążeniu do samodzielności. Wplatają się wątki mistyczne, medytacje, przeczucia...
Dużo w jej pisaniu szczerości, bez tabu. Czytam Ślepaka i czytam biografię autorstwa Justyny Sobolewskiej - wnuczki Jadwigi, sięgnę z powrotem po Dziennik we dwoje, i sięgam też dzięki temu trochę w siebie, w swoje tajne dzienniki, nigdy nie spisane. Poza tym chyba lubię czytać o życiu na poły złamanym, no cóż!

@pierwsze.zdanie - a zaczęło się wszystko od twojej Książki o nie-czytaniu - i dobrze, dziękuję!
___________________
Ślepak
Jadwiga Stańczakowa
Wyd. Znak
_____________________
#gdziespomiedzy #jadwigastańczakowa #ślepak #jadwigaopowieśćostańczakowej #dziennikwedwoje
Kiedy moje dziecko było malutkie, na lodówce wisia Kiedy moje dziecko było malutkie, na lodówce wisiała karteczka, takie info dla całej rodziny, i było tam 5 czy 6 powodów, dla których niemowlę może płakać. 
Kiedy dziadek pisze podobną instrukcję obsługi dla swojego kota, to przybiera ona formę... nieco dłuższą niż karteczka na lodówkę. Dokładnie jest to 15 i pół stron dużego zeszytu. 
I kto tu kogo ma, ja się pytam... Dziadek kota czy jednak kot dziadka???
Kiedy dziadek z babcią wyjeżdżają do sanatorium, do opieki nad tym kocim Z Piekła Rodem Stworem zostaje wezwana mama Krzysia i Uli. Przybywa z mocnym postanowieniem zakończenia takich dziwactw jak jedzenie rybki z jednej tylko sieci sklepowej, i to o trzeciej w nocy, czy noszenie Jaśnie Kotka w wiklinowym koszyku. Tylko czy ten puszysty rasowy koterrorysta tak łatwo ustąpi? Kogo obstawiacie? 

Regina Golińska-Barancewicz tym razem stworzyła zabawną, uroczą historyjkę, do śmiechu i czystego relaksu - wszak taki należy się dzieciom też. A mój własny kot jest wielce zadowolony i rozmruczany, iż jest to mój patronat! 

Zapraszam was do przeczytania, tak szeptem mówiąc to zapraszam nie tylko dzieci ale i dorosłych. Pośmiać się chwilę przy wybornej anegdotycznej historyjce to zawsze dobry pomysł! 

Wszak śmiech to uzasadniona potrzeba pierwszej kategorii. Jak kuleczka z folii aluminiowej do zabawy. Żadna tam fanaberia. 

@wydawnictwoliteratura - dziękuję wam za to, że wydajecie literaturę dziecięcą nie tylko dla wzruszeń ale także i dla czystej radości z czytania zwariowanych przygód ;) 
_____________________
Dziadek naszego kota
Regina Golińska-Barancewicz 
@reginahanna73
Ilustracje: Hubert Grajczak
@pieski_z_kreski
Wyd. Literatura 
_____________________
#gdziespomiedzy #dziadeknaszegokota
#wydawnictwoliteratura #reginagolińskabarancewicz #hubertgrajczak
Do przesyłki z tą książką wydawnictwo dodało luste Do przesyłki z tą książką wydawnictwo dodało lusterko. I to oddaje charakter książki - jej bohaterka może być naszym lustrem...
Kwestia organizacji to powieść obyczajowa o zupełnie zwyczajnym życiu niejednej z nas. Dzieci, mąż - ale i dotkliwa samotność -  zapełniony notatnik, przeliczany co do grosza budżet, wieczny uśmiech i kto jak nie ja, no przecież. 
Plany na szczęście rozbijają się o realia, o szklane sufity. Nie przewidują też chorób i szpitali. A Jola Brzozowska nie odpuszcza, bo co stałoby się z jej rodziną? Kto by się nimi zajął? 
Tylko tak się nie da bez końca. Zwłaszcza, że Jola, mimo twardego stąpania po ziemi, jest też trochę naiwną romantyczką. Też jak niejedna z nas. 
Nie polecam często obyczajówek, ale w pisaniu Kasi Jurczyk jest coś, co mnie przyciąga, tak było też przy jej powieści Gniazdowanie. Przyciąga mnie wiarygodność postaci, ich psychologiczne ujęcie, takie prawdziwe - nie rodem z poradników. I przejawia się to nie w strumieniach świadomości i pokręconym życiu wewnętrznym, ale w tym jak wygląda zmęczenie i żonglowanie 24 godzinami, żeby zmieścić w nich chociażby taki rarytas jak swój własny sen. Jak marzenia.

Powieść jest dobrym punktem wyjścia do wszelkich feminstycznych dyskusji, ale nie przez łopatologiczne wstawki, tylko przez nasuwające się w trakcie czytania pytanie - czemu jest dla społeczeństwa taką oczywistością, że kobieta poradzi sobie ze wszystkim i nie powinna liczyć na realne wsparcie? 
Wydawczyni Olga Smolec-Kmoch pisze w słowie Od wydawcy: 
"Ta książka nie próbuje nikogo naprawiać ani pouczać. Nie obiecuje szybkich rozwiązań ani prostych odpowiedzi. Zamiast tego daje coś znacznie ważniejszego - przestrzeń na uważność wobec siebie, na zadanie trudnych pytań, na przyjrzenie się temu, co było normalizowane zbyt długo tylko dlatego, że 'tak już jest'."

@kasia_gniazdowanie - dziękuję za to, że mogłam poznać zarysy tej historii już przy jej powstawaniu. Już wtedy mi się podobała i nie zmieniłam zdania! 
_______________________
Kwestia organizacji
Kasia Jurczyk 
Wyd. Na Szczęście 
_______________________

#gdziespomiedzy #kwestiaorganizacji #kasiajurczyk #wydawnictwonaszczęście
Topografia pamięci - trafny tytuł. Ta książka pop Topografia pamięci - trafny tytuł. 
Ta książka poprowadziła mnie po śladach wspomnień Martina Pollacka, ale także po śladach własnych... Poczułam się jak za młodych lat, kiedy w sobotę siadałam w kuchni za stołem i czytałam weekendowy dodatek Gazety Wyborczej, ten z esejami, dyskusjami, fragmentami książek (Lektury nadobowiązkowe Szymborskiej, ktoś pamięta? Kto się przyzna, że też taki stary?). Miałam nawet przez chwilę manię zbierania ciekawszych artykułów, ale na nic to, bo ostatecznie myszy wszystko przeżarły. 
Podobne odczucia towarzyszyły mi przy tej książce - ktoś mądry chce się podzielić z czytelnikiem swoimi przemyśleniami o historii, chce budzić sumienie, chce ostrzec - tylko ja już nie mam tej wiary, że to coś da. Że świat słucha. 
Cóż, myszy się za to cieszą z kolejnej porcji makulatury... 
Ale zostawiam wpis o Topografii pamięci - mimo wszystko - czytajmy! Nie zapominajmy. 

"Co to takiego, co każe tym ludziom sznurować usta? Strach? Przed czym? Przed mordercami i ich następcami? Dlaczego miano by się ich bać jeszcze dzisiaj? A może to strach przed upiorami przeszłości? A przecież wiemy, że nie da się tego zażegnać milczeniem. Wprost przeciwnie".
_____________________
Topografia pamięci 
Martin Pollack
Wyd. Czarne
Tłum. Karolina Niedenthal
_______________________
#gdziespomiedzy
#topografiapamięci #martinpollack #seriasulina #wydawnictwoczarne
Opowiadania o niczym szczególnym. Takie z pobocza. Opowiadania o niczym szczególnym. Takie z pobocza.
Gubione, zbierane...
Dmuchawcowe, to może też z łąki.
I bardzo ładne.

Czasami chcemy, żeby czytana książka nami wstrząsnęła, uderzyła w to zamarznięte morze, ale czasami też - tego właśnie nie chcemy. Tylko mądrego spokoju, i dobrej opowieści. Wtedy Nieuzasadnione poczucie jest jak taka właśnie  opowieść.
____________________
Nieuzasadnione poczucie szczęścia 
Tomasz Tyczyński
@wydawnictwo.nisza 
_______________________
#gdziespomiedzy #nieuzasadnionepoczucieszczęścia #tomasztyczyński #wydawnictwonisza
Kolory, gdzie kolory?! Tam gdzie je sobie sami wyd Kolory, gdzie kolory?!
Tam gdzie je sobie sami wydrzemy i wydziergamy. Albo wyczytamy, u mnie ostatnio dużo powieści i kryminałów.
Anna Kańtoch, na przykład, Łaska - kryminał z pokojem nauczycielskim w tle, od razu bardziej znajomo się człowiek czuje:) 

A z drugiej strony Niewidzialne miasta Calvino. Podczytuję w pociągach i od razu robi się mniej realnie... I tak jest dobrze. 

Mniej realności to dobre hasło na luty.

#gdziespomiedzy 
#pierdolićzimę
Mój Instagram

życie i książki

Współpraca – książki dla dzieci

2 lutego 2024
życie i ...

Czarno-biały styczeń

28 stycznia 2024
życie i książki

Mój brat Feliks

12 maja 2024
życie i problemy

Jak pomagać dziecku w nauce? Porady nauczycielki

4 lutego 2023
życie i ...

Świąteczne opowiadanie

23 grudnia 2021
życie i ...

Czarownice

14 lipca 2023
życie i problemy

Rodzice, dzieci i… emocje.

7 sierpnia 2022
życie i ...

Pewnej nocy w Betlejem

27 grudnia 2023
życie i problemy

dziś jest tylko wyrazem

31 sierpnia 2025
życie i ...

Listopadowe impresje

27 listopada 2022

© 2026 gdzieś pomiędzy | Powered by Minimalist Blog WordPress Theme