Czytamy dzieciom – część 3

Rozdział 3. Czy to mysz, czy to nie mysz?

Niebo ozłociło się zachodzącym słońcem. W kolorowych kamieniczkach przy miłczyckim rynku mieszkańcy powoli szykowali się do snu. W kuchni Lilki wszyscy siedzieli jeszcze w przy stole, podjadali kanapki przyszykowane przez mamę i opowiadali sobie przeżycia z całego dnia. Oczywiście najwięcej opowiadała Lilka. Z wypiekami na twarzy wymieniała przygody z pierwszego zerówkowego dnia. Machała przy tym rękami, ciągle wstawała i była bardzo zaaferowana.

– Jak się wszyscy przedstawiliśmy, to pani zrobiła taką śmieszną zabawę. Trzeba się było przywitać, ale nie ręką tylko nogami na przykład, albo łokciami – Lilka wstała i pokazywała po kolei, czym się „żabki” w grupie witały. Mama w ostatniej chwili chwyciła kubek z herbatą, potrąconą łokciem.

– Pupami też? – spytała.

– Też! – Lilka zachichotała. – Wszyscy się śmiali. To było super śmieszne. Potem pani wszystko pokazywała, jakie mamy zabawki, klocki, co gdzie trzeba układać. Ja oglądałam książeczki w kąciku czytelniczym.

Rodzice pokiwali głowami. Lila uwielbiała, kiedy czytali jej bajki i opowieści.

– Nikt nie płakał? – spytał tata.

– Nie, nikt. Jak ktoś się robił smutny, to pani zawsze go rozbawiła, a potem było już drugie śniadanie i już, do domu! I minął dzień!

– Wcale nie powiem „a nie mówiłem”, że nie ma się co bać – tata sięgnął po kolejną kanapkę i z pełną buzią powtórzył – wcale a wcale nie powiem, mniam, pycha, kochanie!

– Jesteś gotowa na jutrzejszy dzień? – spytała mama.

– Jeszcze troszkę się boję – przyznała dziewczynka – ale mam rysunek taty. Jak się boję, to na niego patrzę i jest mi lepiej. Dzięki, tato.

– Dobra, koniec na dziś. Czas spać – zarządziła mama. – Lila sprząta kuchnię a tata idzie się myć, ubierze piżamkę w biedroneczki i idzie spać, może być? – Mama zmrużyła oczy, zrobiła śmieszną minę, postukała się w nos i dodała – czy może jednak na odwrót?

Kiedy wykąpana Lilka leżała już w swoim łóżku, przypomniała sobie pewne dzisiejsze wydarzenie. Nie opowiadała tego nikomu, bo nie była pewna, czy sobie całej sytuacji nie wyobraziła, ale przydarzyło jej się jeszcze coś.

Kiedy przeglądała książeczki w kąciku sali, znów zobaczyła grzeczną czerwoną kudłatą myszkę. Jedna z klepek w drewnianym parkiecie była luźna i myszka znalazła drogę, by przejść z korytarza.

Tak przynajmniej Lilka pomyślała na początku.

Potem wszystko się zmieniło.

Kiedy ośmielona spokojem Lilki „myszka” podeszła bliżej, okazało się, że ma nie łapki, a ręce i nogi! Okazało się, że nie ma futerka, a szare kudłate coś było włosami, które dawno nie widziały grzebienia, zmierzwioną brodą sięgającą pasa i krzaczastymi brwiami! Zza tej masy splątanych włosów wyglądały bystre czarne oczy i wystawał pokaźny nos. Musiały być też w tej gęstwinie usta, bo Lila usłyszała niski, zachrypnięty głos:

– Ty mnie naprawdę widzisz, dziołcho?

– A czy „dziołcha” to coś obraźliwego? – upewniła się najpierw Lila. Nie zamierzała wchodzić w rozmowę z żadnym gburem, niezależnie od jego wzrostu. O, nie.

– A skąd! – parsknął stworek. – To tylko taka jak ty, ludzka dziewczynka. No, dziołcha.

– To dobrze. Więc tak, widzę cię. I myślałam, że jesteś myszką. Pomyliłam się. Kim jesteś?

– Mysza! A to dobre! – stworek klepnął się po kolanach i zarechotał. – To raczej ja mogę się teraz obrazić! Myszy żyją w ciasnych, ciemnych norkach, wszystkiego się boją i ciągle piszczą. Nie to co dzielne krasnoludy!

– Więc jesteś… krasnoludem? – dopytała uważnie Lilka.

– Tak! Właśnie! – stworek wypiął brzuch, potrząsnął brodą, aż posypały się z niej jakieś okruszki i jeszcze bardziej zachrypniętym głosem oznajmił: – A nazywam się, ekhm, no… Król. Tak.

Spod oka podpatrywał na dziewczynkę, która oparła brodę na dłoni i mierzyła go wzrokiem.

– Wiesz – powiedziała spokojnie, bo o dziwo nic a nic się nie bała – nie wydaje mi się, żebyś był krasnoludem. I to Królem. Tak jak ja nie jestem Królową Elfów, ani nawet zwykłym elfem.

– A skąd niby to wiesz? – dzielny krasnolud już nie wypinał brzucha.  – Hę?!

– Mój tata robi ilustracje do książek dla dzieci. Często opowiada mi o tym, co rysuje i o krasnoludach z książek też mi opowiadał. O ich Królu też. Król krasnoludów był dużo większy, prawie taki jak ja, był bardzo groźny, nosił broń i walczył. I nigdy nie kłamał *.  Ty jesteś malutki jak myszka, nic a nic się ciebie nie boję i chyba lubisz zmyślać. Jestem KRASNOLUDKIEM, prawda? Zgadza się?

– Ech, te dzieciaki teraz takie mądre się porobiły. To pewnie przez te kumputery i internety. Tak, jestem krasnoludkiem…

– To o wiele lepiej, wiesz? – Lilka się uśmiechnęła – Bo z krasnoludkiem mogę się zaprzyjaźnić.

– Zaprzyjaźnić! – zakrzyknął mały kłamczuszek. – To ci dopiero! A jak zamienię cię w żabę? Albo zjem ci twoje śniadanie? – przy tych słowach podejrzanie zaburczało mu w brzuchu.

– To nie krasnoludki zamieniają ludzi w żaby, tylko czarownice. A śniadaniem się z tobą podzielę. I wiesz, jutro przyniosę grzebień. Uczeszę cię w śliczne warkoczyki, dobrze?

-Argh! – wrzasnął dziko krasnoludek. – Grzebień! Warkoczyki, na mą brodę, to wariactwo! Czy ja jestem jakaś, jakaś… lalka Barbie?! A fuj!

– A mój tata zawsze rysuje krasnoludy uczesane w warkoczyki, nawet na brodzie. Nie musisz się tak denerwować.

– Tak? Nawet na… O rany. Na mą brodę, nie, w życiu! Nigdy! Warkoczyki, tfu! Twój tata rysuje mówisz… krasnoludom… No dobra, jak już tak bardzo nalegasz, to przynieś ten grzebień. Niech ci będzie, tylko już nie krzycz.

– To ty krzyczysz! – Lilka zachichotała. – Polubiłam cię, wiesz? Jestem Lilka. A ty? Jak nazywasz się tak naprawdę?

– Jestem Henio Pryk – Pruk, dziołcho Lilko. Witaj w mojej szkole.

– Witaj, Heniu – podali sobie ręce, jedną dużą, ludzką, drugą malutką, ewidentnie czymś umorusaną.

– Lilka! – rozległo się wołanie pani. – Chodź, zapraszam cię na dywan! Ułóż książeczki i chodź, dobrze?

– Dobrze! – zawołała dziewczynka i spojrzała z przestrachem, czy krasnoludek będzie gotów przedstawić się wszystkim dzieciom, ale kiedy spojrzała na miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stał Henio, nikogo tam nie było. Tylko klepka podłogowa leciutko się chwiała.

Dlatego teraz, leżąc w łóżku, Lila nie była pewna, czy przypadkiem nie zasnęła w zerówkowym kąciku przy książeczkach i czy jej się to wszystko nie przyśniło… Długo nie mogła się zastanawiać, bo zmęczona emocjonującym dniem, zasnęła w pół myśli.

* Lilka ma na myśli Króla Krasnoludów o imieniu Thorin z książki pod tytułem „Hobbit, Tam i z powrotem”, autorstwa pana J. R.R. Tolkiena. Lilka zna tę historię, bo tata jej czytał, może spodobałaby się i Tobie?.